Koetsveld & Odaci

Nieuwe vragen, nieuwe antwoorden

Wat speelt er veel in ons leven. Het tempo waarin onze leefwereld van kleur verschiet is soms niet meer bij te houden. Onze onderlinge en vaak zeer intensieve communicatie via mobieltjes en internet is deels onzichtbaar, maar tegelijkertijd tot in de poriën van de samenleving doorgedrongen via de sociale media.

Welke kant gaat het op? Hoe ziet de toekomst eruit? Bij die vragen speelt het thema van de multi-culturaliteit en multi-religieusiteit een hoofdrol. Het gaat aan niemand voorbij.

De vragen worden dan soms ook heel praktisch: hoe ga ik om met buren uit een andere cultuur of van een andere godsdienst? Hoe reageer ik als er sprake is van spanningen in de wijk? Wat te doen bij gemengde huwelijken? We voelen: de traditionele antwoorden van kerk en moskee rijmen vaak niet meer met de vragen van nu.

De wereld van het nieuws: snel en ogenschijnlijk weinig tijd voor nuance, ook wanneer het gaat over onderwerpen als godsdienst, cultuur en de eigen identiteit.

De wereld van het nieuws: snel en ogenschijnlijk weinig tijd voor nuance, ook wanneer het gaat over onderwerpen als godsdienst, cultuur en de eigen identiteit.

De toon van het maatschappelijk debat is ook hard geworden. De onbevangenheid jegens de ander maakt regelmatig plaats voor vervreemding en vaak ook angst. De media geven ons immers vrijwel elke dag voorbeelden van kleine en grote politieke, militaire en religieuze conflicten.

Daaronder blijft echter de vraag: welk perspectief zien wij voor onszelf en voor onze kinderen? Kortom: welk perspectief bieden wij onze samenleving? Zijn deze vragen in een maatschappelijk kader te plaatsen en zo ja, welke nieuwe antwoorden kunnen we formuleren? Wij vinden van wel. Nieuwe vragen leiden onvermijdelijk tot nieuwe antwoorden, laten wij in die zoektocht dan een rol innemen.

De media zijn erg goed in het poneren van stellingen, het verslaan van conflicten en het tonen van misstanden. In een verregaande digitale samenleving worden die problemen binnen de kortste keren onze huiskamer binnengeslingerd. Buitenlandse problemen zijn binnen een klik van de muis ons probleem, denk alleen al aan de verslaggeving over de bankencrisis. Maar ook de problemen in de straat, op school, thuis, we weten er meer en sneller van dan ooit tevoren. Nieuwe vragen alom dus, maar welke antwoorden horen daarbij?

Bekende beelden: in de media roepen mediagenieke Arabisten dat ‘de’ islam niet past binnen een democratie met een joods-christelijke identiteit. Klopt dat wel, en kunnen we dat debat bij voorkeur in het openbaar voeren met voor- en tegenstanders van die stelling?

Tijdens kerkdiensten wordt vaak de penibele situatie van christenen in ‘moslimlanden’ besproken, waarom kunnen zij niet zoals hier hun geloof vrijuit beoefenen?

De Nederlandse politiek verklaart de multiculturele samenleving als mislukt. Maar wat is dat dan, die multiculturele samenleving?

In het onderwijs, van universiteit tot middelbare school, ontmoeten studenten en leerlingen voortdurend mensen uit andere culturen. Is “die ander” wel zo anders als wij zelf vermoeden? Welke leermodellen zijn effectief om toe te passen?

Christendom en islam hebben beide hun eigen bezinningsmomenten, vaak verbonden met feestdagen. Zo openen moslims de deuren tijdens de Ramadan, men zoekt elkaar op. Maar hoe houden we contact met elkaar in het leven van alledag?

Elke paar weken publiceert een onderzoeksinstelling nieuwe resultaten over immigratie en diversiteit, wat doen wij met die cijfers? Hoe worden deze feiten gebruikt voor het ontwikkelen en uitvoeren van beleid op het gebied van diversiteit?

nieuwe-antwoorden

Wij vinden dat de gemeenschappelijke dragende waarden van het religieus humanisme, jodendom, christendom en islam heel goed vertrekpunten kunnen zijn. Zij zijn vertrekpunten voor het vinden van nieuwe antwoorden en het overwinnen van angsten. Daarbij zijn die nieuwe antwoorden wat ons betreft vooral te vinden in objectieve informatie, verbindende taal en het doorbreken van starre beelden.

Objectieve informatie is de pijler van elke dialoog. Beelden en emoties kunnen getoetst worden aan de realiteit. Als we geen objectieve informatie hebben wordt de media-werkelijkheid onze werkelijkheid. Met objectieve informatie, voor zover mogelijk, krijgen we een keuze: gebruiken we onze kennis om een taal te gebruiken die verbindt, of die angst zaait? We hebben daarvoor een eigen werkwijze ontwikkeld, en we noemen deze de V.O.E.L.-methode.

Laat een bericht achter