Koetsveld & Odaci

Wie is: Enis Odaci?

Mijn wieg stond in Antakya (Antiochië), Turkije, de plaats waar de apostel Paulus zijn eerste kerk stichtte. Ik kom uit een gezin waar mijn vader naast zijn werk geen tijd had om te studeren. Hij werkte in de landbouw en probeerde zo het gezin te onderhouden. Mijn vader migreerde als gastarbeider begin jaren ’70 naar Nederland en in het kader van de gezinshereniging kwam ik op twee-jarige leeftijd ook naar Nederland.

Als peuter liep ik polio op en dat zorgde ervoor dat ik mijn eerste schooljaren in het speciaal onderwijs doorbracht. Die zorg is bepalend geweest voor mijn blik op de wereld. Veel kansen, veel mogelijkheden. Na de Universiteit te hebben afgerond begon ik als verkeerskundige eindelijk, zo voelde het, een rol van betekenis te spelen in de maatschappij.

De aanslag op de Twin Towers op 11 September veranderde ook mijn leven. De discussie over de islam barstte in alle hevigheid los. Collega’s, buren en vrienden begonnen vragen te stellen over mijn geloof. Al die jaren voelde ik mij wel moslim, maar niet als begin en eindpunt van alles. Mijn opvoeding thuis leerde me dat God niet lastig gevallen hoeft te worden met hoofddoekjes en spijkerbroeken. De rol die je inneemt in de samenleving, wat je voor de ander betekent, kon wel goddelijke vormen aannemen. Maar de discussie was er en ik verdiepte mij voor het eerst in mijn leven op een wetenschappelijke manier in de roots van de islam. Ik ontdekte dat er vele culturele uitingsvormen van de islam bestonden die maar al te vaak werden verward met de theologische grondslagen. Daarover spreken en daarover schrijven werd een belangrijke bezigheid.

Ik herkende dat de dialoog binnen de islam stroef verloopt. Sektarisme, machtsspel, politieke invloed van geestelijken, de weg van hervorming binnen de islam is er een van vallen en opstaan. Die weg is lang en vraagt misschien een extra generatie-wisseling. Een ander spoor achtte ik op korte termijn praktischer en zinvoller, namelijk de samenwerking met andere levensovertuigingen. Ik richtte in 2008 de stichting ‘Humanislam’ op. Humanislam staat voor humanisme in de islam. De mens vormt voor mij het begin- middel- en eindpunt van de godsdienst. Een geloofskeuze.

In 2009 publiceerde dominee Herman Koetsveld het Manifest van Advent, een pamflet tegen de verharding in de samenleving en het toenemende ‘wij-zij-denken’. Het vormde voor mij de aanleiding die uitgereikte hand aan te nemen. De ontmoeting met Herman mondde al snel uit in wezenlijke vragen, langs de lijn van oeroude dogmatiek en pijnpunten die tussen christendom en islam bestaan. Maar er was dialoog, gebaseerd op vertrouwen en nieuwsgierigheid. Wij ontdekten dat onze verschillen een uiting van rijkdom zijn. Wij leerden van elkaar.

De gegroeide samenwerking met Herman is ook voor mij een bron van inspiratie en vreugde. Herman zegt: we moeten handen en voeten geven aan de grondgedachte dat er is één Geest die ons allemaal het leven inblaast. Ik zeg min of meer hetzelfde: er is één God die de bron is van alles. Dat maakt dat de mensen in hun diverse geestelijke en lichamelijke uitdossingen op een existentiële manier met elkaar verbonden zijn.

Meer info?
Stichting Humanislam

1 Reactie

Laat een bericht achter