Vraag & Antwoord

Nadenken over DENK

Beste Enis,
Wat vind jij van de nieuwe partij DENK?

Je moet eens weten hoe vaak ik die vraag gesteld krijg. Als ik bijdehand reageer, stel ik eerst de wedervraag: waarom vraag je me niet wat ik van de Partij voor de Dieren vind? Dan zie je de volgende vraag natuurlijk van een kilometer afstand aankomen: ‘Ja, maar jij bent toch ook Turks?’ Dat je hier inmiddels 40 jaar woont, doet er dan niet toe. Het lijkt op de vraag na een terroristische aanslag, gepleegd door een moslim: ‘Ja, maar jij bent toch ook moslim?’

Als je de media nauwgezet volgt, zie je dit mechanisme vaker terugkomen. Nederlandse Turken moeten bijvoorbeeld kleur bekennen over Erdogan, Ebru Umar, de Armeense genocide en natuurlijk… DENK. Heel eerlijk: die vragen worden gesteld omdat ze eigenlijk gaan over de angst voor je buurman of -buurvrouw, die je niet zo goed kent. Wat levert het antwoord op? Niet zoveel, behalve dan een schijngevoel van zekerheid.

‘Maar… wat vind je nu van DENK?’ Tja, DENK heeft betalende leden, een jongerenafdeling en ook nog eens een wetenschappelijk bureau om haar standpunten te onderbouwen. Dat kun je van sommige partijen niet zeggen. Zo bezien is DENK gewoon een willekeurige democratische partij. Welk belang ze dienen, voor welke groep ze opkomen, of ze goede of slechte ideeën hebben, is uiteindelijk alleen maar een reden om wel of niet politiek op hen te gaan stemmen. Alle bijbehorende emoties, angsten en veroordelingen zeggen uiteindelijk toch echt iets over onszelf.

Meer info?

Deze column is gepubliceerd in het Hengelo’s Weekblad.

Laat een bericht achter