Geloof en Samenleving

Veertigdagen Teksten (2017)

De veertigdagentijd is begonnen. Van oudsher tijd van inkeer en bezinning, al dan niet verbeeld met een vorm van vasten. Van ‘even geen tussendoortjes’ tot ‘geen Facebook nu’. Herman Koetsveld zal, net als vorig jaar, elke dag in deze tijd een gedachte of overweging publiceren. Soms aanhakend aan oude tradities en teksten, soms zo maar wat hem te binnen schiet. Om de dag te kleuren. De zondagen tellen niet mee. Die grijpen immers al vooruit op Pasen. Veertig dagen, veertig nachten…

Door: Herman Koetsveld


De 40ste van de veertig

Stille Zaterdag

Vanavond in een wake
zingen wij:
‘Wek ons voorgoed!
Zet met uw gloed
ons recht op onze voeten.
Vol van leven zullen wij
’t morgenlicht begroeten.’
Maar volgens Marcus
is het evengoed
een enorme schrik
te horen dat
de dood niet
het laatste woord heeft.
Toch zingen we morgen:
‘Ja, overal staan mensen op
God komt ons tegemoet.’
Het wordt Pasen!


De 39ste van veertig

Goede Vrijdag

Herr, unser Herrscher,
dessen Ruhm
in allen Landen herrlich ist!
Zeig uns durch deine Passion
dass Du, der wahre Gottessohn
zu aller Zeit,
auch in der grössten Niedrigkeit,
verherrlicht worden bist.
Heer, onze Heerser,
wiens roem
in alle landen heerlijk is!
Toon ons door uw lijden
dat Gij, de ware Zoon van God,
te allen tijde,
ook in de grootste nederigheid,
verheerlijkt zijt.

Openingskoor Johannes Passion – J.S. Bach


De 38ste van veertig

Witte Donderdag

Vandaag
overal ter wereld
kringen van mensen
om een tafel
brood of matzes
een beker wijn
die worden gedeeld
‘mijn lichaam’
‘mijn bloed’
het mysterie niet enkel
het gedenken maar
de Aanwezigheid
in dat delen
in Jezus’ naam
die kringen zijn open
er is altijd plaats


De 37ste van veertig

De Stille Week

Wij juichen, halen hem hier hoopvol binnen
vermoeden, nee weten hij is de held
zijn glorietijd zal zeker nu beginnen
zijn succesverhaal vast opgesteld
Een vrouw – olie over hem uitgegoten
hij duidt: zij wil mij alvast zalven
spreekt over lijden, verraad en dood
de droom begint snel nu af te kalven
Een mens kan, nee, wil hier niets van horen
zo’n woord dat ieder ideaal bederft
dat beeld van zo’n stomme korrel
die roemloos in de aarde valt en sterft
De gezalfde zegt ons op te staan
zijn weg te volgen vrees en beven
de derde dag voorafgegaan
door diepte dood én woord ten leven


De 36ste van veertig

Uit een voor mij
onbekend lied
voor deze tijd:
‘Gij die ver voor ons uit
doordrong in ’t land der angst
help ons in ’t donker, o
Heer, U te vinden.’

Uit: Liedboek 559:1


De 35ste van veertig

Stille Week

die geen moment
werkelijk
stil zal zijn
Goede Week
die geen moment
werkelijk
goed zal zijn
er moet een
reden zijn
voor Stille en Goede
iets van mysterie
stilte op te delven
uit alle kakofonie
het goede uit
alle kwaad
zie de mens


De 34ste van veertig

Morgen palmzondag
hosanna
een vrolijke optocht
maar palmtakken
worden kruisen
ineens
kantelt de sfeer
het wordt
passiezondag

Bij Johannes 12: 12-24


De 33ste van veertig

De toekomst houdt ons gaande,
voert ondanks tegenstand
ons uit het doods bestaande
naar nieuw, bewoonbaar land.

uit: Liedboek 605:5 – Inge Lievaart


De 32ste van veertig

Een nieuwe dag
de agenda vertelt
een stevig programma
toen ik vanmorgen
vroeg wakker werd
heb ik verbaasd
geluisterd naar een
indrukwekkend koor
van vogelzang
zij openden deze
unieke dag met
niet anders dan
hemelse schoonheid
de toon is gezet
wat er ook gebeurt


De 31ste van veertig

Dat beeld van een
stervende jongen slachtoffer
van een gifgasaanval
de wanhopige artsen
waarom doet niemand iets
roepen zij uit die verte
zo dichtbij nu

Voor mij ligt een briefje
van een intens
dankbare vrouw
eerder zo ziek
of ik haar dank
voor alle meeleven

wil doorgeven
wie is de mens
wat is waarheid


De 3oste van veertig

Het is al nacht
ik vraag
heb jij een idee
voor een tekstje
morgenochtend
zij aan mijn zij zegt
geef één woord
ik proef het idee
sterk in zijn eenvoud
ik vraag welk woord
maar die vraag wordt
niet meer gehoord
het antwoord komt
evengoed snel
ik geef het jou door
voor deze dag

geduld


De 29ste van veertig

Een gedachte bij Psalm 121

‘De Ene is de schaduw
aan jouw rechterhand.’
Een opmerkelijke beeldspraak.
Waar ik ga,
daar is de Ene.
Deze psalm schetst
een beeld van God
onlosmakelijk verbonden
met mijn ‘zelf’.
Schaduw: ongrijpbaar,
maar mee op lopend
als een metgezel
die alleen bestaat
bij de gratie
van het licht.
Loop ik in het donker
dan wordt de ‘schaduw’
onzichtbaar.


De 28ste van veertig

De Bijbel
een soft boek?
In veel kerken
wordt morgen
een passage gelezen
uit het
evangelie
naar Johannes
een conflict
op het scherpst
van de snede
‘jij Jezus
bent goed gek’
tegenover
‘ik ken God’


De 27ste van veertig

Variant van de clematis

Ja je kunt je grote zorgen
maken kwesties genoeg
jijzelf en de wereld
wat dat betreft
geen probleem
maar let dan eens
op de clematis
langs de muur
hoe die groeit
en wie weet
straks bloeit
die staat er gewoon
te staan
doet niks anders
dan clematis te zijn
als dat nu al
aan de clematis
eenvoudigweg wordt gegeven
te zijn wat h/zij is
dan toch zeker ook
aan jou tobber zoeker
twijfelaar zorgenstapelaar

naar Matteüs 6:25-34


De 26ste van veertig

Bij aanvang

Waar twee of drie bijeen zijn,
God van ons leven,
kom daar ons verbinden
en leg de zin in onze zielen;
dat wat wij zeggen veilig is
dat wat wij zwijgen heilig is
dat u ons niet groter hoeft
dat wij onszelf niet kleiner maken
dan het uitzicht dat u ons geeft
en waar anderen op rekenen.
Dat u gaandeweg ons samen spreken,
samen doen en samen klagen
om wat zo godgeklaagd is,
in gebrek en gebreken,
het verlangen stilt naar thuiskomen
moe maar voldaan,
mooipraterij voorbij,
spelen zonder gespeeld te zijn
warmte zonder benauwdheid
en dat u ons hier en daar
breed toelacht

van Mechteld Jansen uit: Eén druppel jou


De 25ste van veertig

Ik schrijf ‘boom’
en het wonder
van de verbeelding
voltrekt zich
jij lezer ‘ziet’
op een of andere manier
een boom
de geest van ‘boom’
is uit de fles
van het woord
prachtig
elk woord is dus
drager van geest
in dit verband even
over de vrijheid
van meningsuiting
ik zou dat willen invullen als
de vrijheid
tot zorgvuldigheid
welke woorden
welke geest
uit de fles van onze
verbeelding mag ontsnappen
het maakt het verschil
tussen jou en mij
en dus in
heel ons samenleven


De 24ste van veertig

‘God is dus in ieder geval niet
degene die zorgt dat alles goed komt.
Geen ‘almachtige voorzienigheid’ of zo.
De dingen kunnen zeer verkeerd gaan,
zoals we maar al te goed weten.
God is het absolute tegendeel van een
‘onbewogen beweger’.
God is de meest bewogen beweger.
De wereld is het lichaam van God,
en op die manier is God
volledig betrokken
in het grote experiment
van de evolutie.
Ik ga er van uit dat het
ook voor God
vaak een zeer pijnlijk proces is.
Maar uiteindelijk
zullen we ons verder ontwikkelen,
naar ik hoop in een richting
van grotere wijsheid
en een gevoel van verbondenheid
met al wat leeft.’

Uit een interview met theologe
Catherine Keller, Trouw 27 maart j.l.


De 23ste van veertig

Als stadsdichter werd ik ‘in een vorig leven’ gevraagd om twee gedichten te schrijven bij de monumentale begraafplaats aan de Bornsestraat en de 125-jarige Lambertusbasiliek (Hengelo). Het werd een tweeluik dat ook in zekere zin als spiegelbeeld en in elkaar gelezen kon worden:

Monument van de dood
Monument van het leven
De doden hun namen soms net leesbaar
De levenden bij name gekend genoemd
nog wel of toch vervaagd gewist
sluiten achteraan die lange rij
in de getijden
van eeuwen her
deze stilgevallen aardplek
onder dit hoge heilige dak
van voltooid verleden tijd
van onvoltooid en hier en nu
tot monument memento mori
dit monument van herscheppend zijn
het leven gaat er straatlangs
het leven dringt er dwars doorheen
zij die uit de tijd genomen
vandaag en morgen komen zij samen
in de diepe aarde gezonken
door hoge woorden verlangend
hun lichamen ontbonden
hun geest die de verbinding zoekt
uiteengevallen moleculen
in samenscholende symbolen
dat woord: tot stof zijt gij
dat woord: verlost ben jij
bouwstof dat dan weer wel
bouwsteen van een nieuwe stad
onoverbrugbare kloof gapend gat
tot noaber geroepen aangesprokene
met hen die hier dat
door hen die het meest
onmogelijke loslaten
verlangen naar wat troost
niet te leren beweging
bewogenheid te leren
bewogen vraag niet hoe
met hart en ziel ja
hun leven doorleefden
alles eigenlijk mens te zijn
hun tranen meestal onzichtbaar
waar vreugde en verdriet
achter zwarte buitenkanten
in alle kleuren gezien zonder meer
hoeden af een laatste groet
gehoord gevierd zelfs worden
wat blijft de wind die
en de adem van de geest
om de zerken wervelt
blijft wervelen en de namen
en de namen onhoorbaar
van wie het maar horen wil
blijft fluisteren of woedend soms
blijft fluisteren roepen soms
meeneemt naar wie weet waar
en draagt tot wie weet waar


De 22ste van veertig

Jezus deelt vijf broden
vijf: beeld van
het beperkte onvolmaakte
de helft van tien het volmaakte
en twee vissen
twee: symbool voor jij en ik
Gij en wij
dat gedeeld dus
dan blijkt overvloed
meer dan genoeg
er is over ruimschoots
twaalf manden brood
twaalf: het hele volk
de hele wereld

morgen klinkt dit verhaal (Johannes 6:1-15) in veel kerken op de vierde zondag van de veertigdagen


De 21ste van veertig

Ritueel

Wekker wassen aankleden
voordeur open
computer aan
naar buiten
foto van de clematis maken
naar binnen
snoertje aan de camera
foto laden
wordicoontje klikken
wachten op woorden
elke morgen precies
dezelfde volgorde
de kracht van het ritueel
hoe klein ook
als een innerlijke variant
van orde op zaken
in scheppende woorden
voor een nieuwe
onherhaalbare dag


De 20ste van veertig

Met een groep cursisten verzamelden we bij hun afzwaaien hun kernwoorden van geloven. Die woorden groeiden naar elkaar tot onderstaande tekst:

Credo 3e jaars Theologische Vorming 2015-2016

Ik geloof – wij geloven
Ik geloof – wij vertrouwen dat God overal aanwezig is
en dus ook in ieder mens woont
als bron van liefde en inspiratie,
als motor van het menselijk bestaan,
als voedingsbodem van de ziel.
Dit geloof is een oervertrouwen
dat in ons ‘zelf’ is gelegd
en dat ons doet groeien naar Gods Zelf
zoals Hij groeit in en met alles dat leeft.
Daarom is ons leven een bezield leven
dat zich altijd mag vernieuwen.
God zegt ons zijn genade toe:
in zijn en ook onze vergeving
komt er telkens de ruimte voor een nieuwe start.
In en door dit alles is Hij zin en doel van heel de werkelijkheid.
Deze beleving van het geloof maakt ons gelukkig.
Ik vertrouw – wij geloven in het Woord van God
dat wij het meest leren kennen in Jezus.
Hij maakt ons tot een gemeenschap van mensen
die door de kracht van de liefde
willen zoeken naar het goede in de ander
ter wille van de medemenselijkheid
als leidraad van het samenleven.
En dat betekent vaak ook heel praktisch: handen uit de mouwen.
Ik geloof – wij geloven in de bevrijdende kracht van de Geest
Zij zet ons aan tot een vrijmoedige verandering:
tot openheid, kritische nieuwsgierigheid en ontvankelijkheid.
Soms is Zij er in onze beleving voluit, soms volkomen afwezig,
En toch zoeken wij de weg van de overgave
en strekken wij onze handen uit
naar dit mysterie van God-met-ons
die is en zijn zal: alles in allen.


De 19e van veertig

De Bijbelse psalmen zijn
een blijvende bron
van inspiratie. Hieronder
een bijzondere bewerking
van Psalm 121:
Niet aan bergen,
niet aan torenende rotsen
ken ik mijn hulp maar hier:
achter mijn ogen als ik aan u denk.
Waar ik aan u denk
raakt ook mijn voet de grond,
mijn schaduw raakt uw aarde.
Niet in de brandende zon,
niet in de tanende maan:
hier: in waar ik adem,
uit waar ik adem,
want ik adem u.

Uit: De Psalmen – in de bewerking van Lloyd Haft


De 18e van veertig

Hoe
de Allerhoogste
aan te spreken
dat mysterie dat
in alle opzichten
ons te boven gaat
op een gegeven moment
diende zich aan
‘God van alle mensen’
en nu met zoveel
mensen op de vlucht
beelden – niet aan te zien –
van haat en hongerdood
mensen die in zijn naam
alle menselijkheid verliezen
scheiding aanbrengen
muren opwerpen
tussen wij en zij
maar
ook die onstuitbare beweging
naar een nieuwe wereld
waarin zichtbaar wordt
dat de geest van herschepping
wervelt met een lieve lust
krijgen die vier woorden
gaandeweg mijn zoeken
steeds meer betekenis
God van alle mensen

De 17e van veertig

‘Wat een vreselijk weer’
delen we deze dagen
de grijsheid wekt het
verlangen naar de kleur
de kilte doet ons
uitzien naar de zon
wie ziek is voelt
het hoopvolle het meest
de chaos zet aan
tot een creatieve herschepping
de twijfel doet zoeken
naar bronnen van vertrouwen
harde woorden van oordeel
onthullen kracht van verbondenheid
door het kwade groeit
de wil tot goedheid
de val lokt tot
opstaan en verder gaan


De 16e van veertig

Als de boodschap
verontrustend wakker schudt
dan komt er
die poging altijd
toen nu de
boodschapper zwart te
maken of erger
het verhaal van
morgen de derde
zondag van de
veertigdagentijd is er
de verbeelding van
een lied bij Lukas 11: 14-28


De 15e van veertig

Als deze woorden zijn
geschreven en verstuurd
stap ik op m’n fiets
voor een overleg
over de viering
van Goede Vrijdag
alles is er al
het verhaal van
de man van smarten
de liederen
een kruis
kaarsjes
het enige dat ons
te doen staat is
een volgorde zoeken
ruimte voor horen
voor de zoveelste
keer stilvallen
bij de diepte van
mijn god mijn god
waarom heb jij mij
verlaten


De 14e van veertig

Gisteravond verkiezingsavond
tweeëntwintig mensen
in een kapel
de eerste prognoses
moeten nog komen
de stilte gevuld
met een enkel lied
dan kunnen kaarsjes
worden aangestoken
veni Sancte Spiritus
tui amoris ignem accente
veni Sancte Spiritus
zingen zij intussen
kom heilige Geest
ontsteek het vuur
van uw liefde
dit hoge woord
doorgloeit uiteindelijk
alles


De 13e van veertig

Mijn column (in nauwe samenwerking met kompaan Enis Odaci) die in het Hengelo’s Weekblad verscheen:

Feest van de democratie

Beste Herman,
benieuwd naar de verkiezingsuitslag morgen?

Wat heet benieuwd? Ik zat op het puntje van m’n stoel de debatten te volgen en de talkshows hadden aan mij een vaste klant. Het journaille vroeg zich af of de ‘gamechanger’ (wat een vreselijk woord) er nog zou komen. Maar volgens mij is deze tijd zelf de grote verandering. Het gaat immers om de allesbeheersende vraag: zijn wij als samenleving in staat om de enorme problemen waar we nu voor staan het hoofd te bieden en oplossingen te bedenken die alle mensen – en niet alleen ‘de elite’ – vooruit helpen?

De thema’s van de manier hoe we met de aarde en met elkaar omgaan staan met stip bovenaan. Prinses Irene schreef er een prachtige open brief over. Het heeft m.i. te weinig aandacht gekregen. Ze schrijft: ‘Wie naar het grotere geheel kijkt zal inzien dat de huidige problemen, die zich op alle maatschappelijke terreinen voordoen, onderling sterk samenhangen. Klimaatverandering, verschraling van de aardbodem, de toenemende vluchtelingenstromen, economische stagnatie, bevolkingsgroei, toenemende arm-rijk verhoudingen en geopolitieke spanningen hebben alles met elkaar te maken.’ En dan volgt er een hartstochtelijk pleidooi om de verbinding met en zorg voor de aarde en elkaar als uitgangspunt van onze keuzes te nemen.

Ik vind deze verkiezingen mateloos boeiend. Telkens vallen woorden als identiteit en waarden en normen. Maar we staan op een kruispunt in de tijd. Wie de moeite neemt verder te kijken dan de neus van het eigenbelang lang is ziet dat de keuze voor een nieuwe verbinding met de aarde en met elkaar niet langer uitgesteld kan worden. En dat groeiende inzicht stemt mij hoopvol. Kiezen dus – met vreugde!


De 12e van veertig

Boven de deur
naar mijn werkkamer
hangt dit kunstwerk
van de Tilburgse
beeldend kunstenaar
Ron van de Ven.
Hij dacht na over
‘Het feest
van de Geest’
en vond deze
woorden in een
Pinksterlied*:
‘Er is geen licht
dan waar Gij zijt’.
In een beweging
van binnen naar
buiten met
een open einde.
Een gebed om
onder door te gaan
en dan
aan het werk!


De 11e van veertig

Mijn collega Arent Weevers vroeg me een paar jaar geleden een gedicht te maken voor de maand van de spiritualiteit:

Spirit
Gewaar worden zomaar
een gegeven moment
als een fluistering
een woord melodie
gedachte beweging ogenblik
lichtspoor speling hartenkreet
De zintuigen voorbij
en toch waarneembaar
meer dan ik
grondeloos aanwezige kracht
zacht sturende liefde
aanraking tot overgave


De 10e van veertig

Morgen wordt in tal van kerken het verhaal verteld van die adembenemende confrontatie tussen ‘een buitenlandse’ en Jezus. Door haar vasthoudendheid breekt dat inzicht bij Jezus en later zijn volgelingen door: de Eeuwige is de bron van liefde en leven voor elk mens. Wie of wat of waar je ook bent. Een betere opmaat voor de verkiezingsweek kan ik niet bedenken. Morgen zingen we er het 2e couplet van het veertigdagenlied bij.
Veertigdagenlied bij Matteüs 15: 21-28


De 9e van veertig

Het is vrijdag preekschrijfdag.
Renate Dorrestein schrijft in haar prachtige
en wat mij betreft aangrijpende verslag
over haar writersblock De Blokkade:
‘Niet dat ik ooit een complete roman
uit de kosmos heb mogen ontvangen,
maar dat doet niets af aan het gegeven
dat ik een groot deel van mijn werkzame leven
inderdaad heb doorgebracht
met geconcentreerd afwachten
totdat ik zogezegd iets aangereikt krijg’.
Waar zij het gaandeweg haar boek
heeft over ‘De Muze’
die haar ‘weer in genade zal aannemen’,
daar noem ik dat bij voorkeur ‘Geest’.
‘Ik heb een hele serie revelaties’
schrijft ze als er de doorbraak
van het vertrouwen in de Muze is.
Er zijn oeroude teksten.
En er is zondagmorgen een gemeente
die daar zal zijn vanwege het verlangen
naar woorden van geloof, hoop en liefde.
Ik ben de pendelaar tussen die twee,
de intermediair, de heen-en-weer-figuur.
Met altijd die ervaring dat het verhaal
gaandeweg de dag zichzelf aandient,
zichzelf schrijft. Ik noem dat
‘het wonder van de vrijdag’.
Dorrestein: ‘Het is nergens op gebaseerd
en dat is precies de schoonheid ervan:
ik heb mijn geloof terug’.



De 8e van veertig

Komende zondag als
opening van de verkiezingsweek
wordt in tal van kerken
het verhaal gelezen
dat zelfs Jezus
verlost moest worden
van ‘eigen volk eerst’.
Een ‘buitenlandse’ vraagt ‘help’
Jezus: ‘ik ben alleen gezonden
voor de verloren schapen
van het volk van Israël’.
En hoe grof:
‘Het is niet goed
om de kinderen
hun brood af te nemen
en het aan de honden te voeren’.
En dan gebeurt het: dat antwoord
van de wanhopige
dat alles omkerende antwoord
‘Zeker Heer, maar de honden eten
toch de kruimels op
die van de tafel
van hun baas vallen’.
Wat gebeurt?
dat alles doorbrekende inzicht
dat de wereld verandert
definitief omdat ‘onze God’
niet bestaat
Bron Ene Schepper Liefde
Licht van en voor
alles en iedereen.


De 7e van veertig

Ergens half oktober
is het zo ver
dan verdwijnt
het zonlicht
uit onze woonkamer
er zit niets anders op
dan wachten
de lange winter door
op dat eerste nieuwe
gisteren aan het einde
van de middag
was het er ineens
op de muur
boven de bank
een paar minuten
aarzelend
licht
dat dat een mens
zo raken kan


De 6e van veertig

Gisteravond:
een enthousiaste kookgroep
richt een maaltijd aan
om een proces van
kerkelijke eenwording
te vieren.
Een papiertje met
‘De liturgische tafel kan
niet zonder keuken’
zet de toon.
Oftewel: de ontmoeting
aan tafel samen eten
elkaars verhalen delen
schept
een nieuwe werkelijkheid.
De Bijbel doet er
een schepje bovenop:
Het Koninkrijk van God
begint met de uitnodiging
aan iedereen om
aan te schuiven bij
een feestelijke maaltijd
Aan tafel!


De 5e van veertig

Als je bedenkt
wat er nodig is
om de ogenschijnlijk
dode clematis tot
leven te wekken
licht temperatuurstijging
water voedingstoffen
een innerlijk programma
van alles loslaten
om niet te sterven
aan de vorst
om daarna opnieuw
tot leven te komen
als je bedenkt
dat daarvoor feitelijk
de hele beweging
van de kosmos
in stelling is gebracht

Als je bedenkt
wat er nodig is
dat ik schrijf
letters woorden taal
stuk voor stuk
dragers van betekenis
en dat jij
wie waar wanneer
dit leest er
iets van vindt
wat dan ook
die hele beweging
van de geest
ongrijpbare scheppende dynamiek
deze week is
miraculeus en doodgewoon
begonnen


De 4e van veertig

Morgen wordt in tal van kerken wereldwijd het verhaal van Jezus in de woestijn gelezen en overdacht. Ik maakte er een refreinlied bij, voor elke zondag t/m Pasen met de kernwoorden van de betreffende evangelielezing.


De 3e van veertig

Gisteravond drie mensen
een jonge vrouw
uit Suriname en
twee mannen van
zekere leeftijd ik
ben er een
‘waar twee of
drie in mijn
naam ben ik’
bijeen om die
oeroude beweging van
de veertigdagentijd te
maken die voorbereiding
op Paasmorgen om
op te staan
en het aan
te durven uit
te spreken ondanks
alle tegenspraak twijfel
zoeken niet weten
ja ik geloof


De 2e van veertig

Er wordt geroepen
opmerkelijk genoeg dat
de fundamenten van
onze samenleving christelijk
of joods-christelijk zouden
zijn moeten blijven
maar dan ook:
‘heb je naaste
lief als jezelf’
…’daarom zullen jullie
de vreemdeling liefde
bewijzen’ en zelfs
‘heb je vijanden
lief en bid
voor wie jou
vervolgen’ wie christelijk
zegt kan Christus
niet monddood maken


De 1e van veertig

Te midden van
bastions van woorden
fronten van taal
woede van dovemansoren
begint een verhaal
als nieuw deze dag
van de mens Jezus
die veertig dagen
ademend van geest
de stilte in moest
dit te durven leven
spreken uit te houden:
niets anders dan:
heb lief


Laat een bericht achter