Beste Herman,
Wat ervaar jij bij het zien van al die vluchtelingen?

Niets. Dat is het eerste antwoord. Ik ben er nog geen één tegengekomen, niemand heeft voor een slaapplek op mijn deurbel gedrukt en ik heb nog nergens een slaapzak of pannetje soep gebracht. Tja, ik kijk natuurlijk zoals iedereen naar de nieuwsprogramma’s en lees mijn krant. Dan merk je natuurlijk van alles. Allereerst in jezelf dan.

En hier begint mijn tweede antwoord. Alles dus. Vrijwel elk gesprek, vrijwel elke ontmoeting, maar ook bij iedere blik in de forums en de sociale media gaat het hierover: er komen duizenden, of tienduizenden, misschien zelfs honderdduizenden vluchtelingen naar ons land. Niemand die het precies weet. Je kunt geen emotie of ervaring bedenken of het komt los, wordt gedeeld, of het vaakst: wordt stilletjes ondergaan.

Onzekerheid, liefde, angst, zorgzaamheid, woede, vrijgevigheid, wanhoop, wilskracht. En ja, dat is nou niet bepaald een gestroomlijnd geheel onder en in ons momenteel. Het knalt, schuurt, doet zeer, verwijt, verwijdert, zoekt steun en verzin het maar. Europa, ons land, onze mooie stad, ons leven in ons buurtje: heel dat mateloos ingewikkelde proces dat samenleven heet staat nu onder druk.

Ik heb met wat mensen links en rechts bedacht: laten we het eerlijk en open met elkaar over hebben. Over dat spektakel in onszelf dat die vluchteling die onze kant op komt heeft losgemaakt. Komende donderdag om 20.00 uur in de Thaborkerk. Je bent er welkom.

Meer info?
Deze column is gepubliceerd in het Hengelo’s Weekblad.