Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Beste Enis, stortte jouw wereld ook in toen je hoorde dat de Elfstedentocht niet doorging? Ik herinner mij goed hoe trots ik was op Evert van Benthem. Ik was nog maar een jochie van elf. Van Benthem had iets bijzonders gepresteerd, dat voelde ik toen al. De buren groetten je de dagen erna vol vriendelijkheid en de leraren waren een tijdje minder streng. Zo trots was men, de Hollandse identiteit vierde hoogtij.

Beste Enis,
stortte jouw wereld ook in toen je hoorde dat de Elfstedentocht niet doorging?

Ik herinner mij goed hoe trots ik was op Evert van Benthem. Ik was nog maar een jochie van elf. Van Benthem had iets bijzonders gepresteerd, dat voelde ik toen al. De buren groetten je de dagen erna vol vriendelijkheid en de leraren waren een tijdje minder streng. Zo trots was men, de Hollandse identiteit vierde hoogtij.

Ik begrijp het wel. Met een beetje geluk maak je de Elfstedentocht maar een paar keer in je leven mee. En elke traditionele Hollander wil ‘m in zijn leven zelf een keer gereden hebben. De kou, de pijn, de kameraderie, de sterke verhalen…en daarna de herinneringen. Iedereen hangt aan je lippen.

Zo bezien lijkt de elfstedentocht erg op een pelgrimstocht. Je wordt een ander mens. Zoals ook geldt voor moslims die naar Mekka gaan voor de bedevaart. Eenmaal in hun leven willen ze die tocht maken. Halsreikend kijken ze er naar uit. Reken maar dat de reis tot in de kleinste  details gepland wordt.

Hotel in Friesland wordt motel in Mekka. Stempelkaart wordt visumkaart. Ontvangst door de burgemeester wordt ontvangst door de imam. Iedereen wil handen schudden en je aanzien stijgt!

Mijn wereld stortte niet in Herman, maar vertel dat maar eens aan de elfstedenpelgrims uit het noorden.

Meer info?
Hengelo’s Weekblad (Wegener media)

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin