Herman Koetsveld en Enis Odaci stellen elkaar elke twee weken een vraag naar aanleiding van de actualiteit. Dat varieert van kleine, persoonlijke thema's tot grote politieke en theologische vragen.

Beste Enis,
Volgens mij ben je altijd vrolijk. Heb je ergens wel eens geen zin in?

Ik heb geen zin in de afwas doen. Ik wil niet zitten naast iemand die de hele tijd zeurt over andere mensen. Ik heb geen zin in het verschonen van kinderluiers. Tevens heb ik geen zin in nodeloos in de file staan. Ik heb geen zin in het beantwoorden van vragen die alleen maar bedoeld zijn om zelf weer eens te praten over hoe goed je zelf wel niet bent. Ik wil niet een uur wachten om aan de beurt te komen aan het gemeenteloket. Ik heb geen zin in het schillen van aardappelen. Ik wens niet gestoord te worden als ik aan het schrijven ben.

Ook heb ik geen zin in de verplichte verjaardagsfeesten van mensen die ik alleen maar ontmoet omdat ik toevallig bij hetzelfde bedrijf werk. Ik heb geen appetijt om te fietsen in de straffe wind. Ik heb geen zin om de voordeur open te doen en dan over de schooltassen van mijn kinderen, de paar duizend schoenen van mijn vrouw en de gladde post te struikelen. Ik heb geen zin in mensen die mij per se een brief willen sturen, terwijl het ook met de mail kan, maar gewoon koppig zijn omdat ze toevallig een statement willen maken tegen de digitalisering van de samenleving, waar ze geen onderdeel van willen zijn, maar uiteindelijk toch wél zijn of ze willen of niet. Ik heb een hekel aan lange zinnen.

Ik heb geen zin in een snurkende vrouw. Ik heb geen zin in het dagelijkse ritueel dat ík alle lichten uit moet doen ’s avonds terwijl ik dat mijn kinderen elke dag toch echt vriendelijk verzoek. Vaak heb ik geen zin in televisie kijken. Ik heb geen zin in zin maken. En o ja, ik heb ook geen zin in lollige vragen van een bepaalde dominee uit Hengelo-Noord.

Deze column is gepubliceerd in het Hengelo’s Weekblad.