Beste Enis,
Wat zou jij kiezen: investeren in onderwijs of in wegen?

Een moeilijke vraag! Tijdens mijn studie aan de UT in Enschede ben ik opgeleid tot verkeerskundig ingenieur. Dat is iemand die nadenkt over hoe je het beste mensen van de ene plek naar de andere plek kunt brengen. Wegen zijn nu eenmaal de aders en slagaders van het land. Dus in eerste instantie zou ik veel geld willen investeren in wegen. Maar nee, onderwijs is het allerbelangrijkste in het leven. Ik zal je vertellen waarom.

Als kleuter zat ik op het revalidatiecentrum ’t Roessingh in Enschede. Ik zat toen in een rolstoel omdat ik polio heb opgelopen. Ik zat in een drukke klas vol met invalide kinderen. Alle soorten handicaps heb ik van dichtbij gezien, van kinderen met het Downsyndroom tot en met kinderen die ledematen misten. Ik weet niet waarom we zo bij elkaar werden gezet, want het ene kind was geestelijk veel verder dan het andere kind. Ik verstopte mijn IQ door weinig te spreken. Maar er was een juffrouw, zij heette Emmy, die ontdekte dat ik meer kon dan ik liet zien. Op een gegeven moment testte ze me en jawel, ik had een goed ontwikkeld brein. Juf Emmy vond dat ik naar een ‘normale’ school moest gaan.

Dat was niet zomaar een genomen besluit. Mijn ouders waren toen bang dat ik op een normale school geen goede zorg zou krijgen. Dat ik elke minuut zou struikelen en vallen. Wisten mijn Turkse ouders veel, zij waren allang blij dat ik medische zorg had. Van een middelbare school en eventuele studie later hadden zij geen kaas gegeten. Maar juf  Emmy bleef aangenaam koppig en zorgde ervoor dat ik verhuisde van school. Vorige maand kwam ik haar weer tegen in Hengelo. Ze zei: “Je bent goed terechtgekomen, Enis!” Ik moest mijn tranen inhouden. Daarom moeten we altijd in het onderwijs investeren. Voor al die andere juffrouw Emmy’s.

Meer info?