Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Beste Enis,
wat heb jij eigenlijk met ons koningshuis?

“Jullie” koningshuis? Het is inmiddels ook helemaal mijn koningshuis. Doe mij maar heel veel prinsen en prinsessen, koningen en koninginnen. Mijn hart klopt inmiddels Oranje. Was niet altijd zo, beken ik. Beatrix moest bij ons thuis vroeger altijd concurreren met Mustafa Kemal Atatürk, de oprichter van de Turkse staat. Een volksheld, maar ja, hij is al een tijdje dood.

Bovendien, mijn ouders waren als gastarbeiders natuurlijk met hun hoofd lange tijd in hun moederland. Dan krijg je thuis weinig Oranjeliefde mee. Gaandeweg de rit, als kinderen hier opgroeien, als haren grijzer worden, als Turkije een vakantieland wordt en de buurt steeds meer je familie wordt, dan vergroei je ook steeds meer met de Nederlandse cultuur. Je bent ineens voor Oranje als Nederland tegen Turkije voetbalt! En je houdt van koningin Beatrix.

Wij vergissen ons als we denken dat het koningshuis alleen maar een symboolfunctie heeft. Beatrix was voor mij veel meer dan dat, misschien ook omdat ze zo oprecht overkomt wanneer er iets verschrikkelijks in het land gebeurt. In mijn woordenboek staat bij het woordje ‘koningin’ háár foto. Hoe zal het Willem Alexander vergaan? Vooral lintjes knippen? Een koning is toch meer dan dat? Hij is een man van statuur! Hij straalt gezag, vaderschap en leiderschap uit. Zo lezen we het immers ook in onze geschiedenisboeken.

Maar ja, dan zie je dat bolle gezicht. Die zachte handen. O jee, als dat maar goed gaat! Lieve Maxima, wil jij heel goed voor hem zorgen?

Meer info?

Hengelo’s Weekblad – Wegener media

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin