Beste Herman,
doe jij als protestant ook aan vasten?

Even voor de lezer die denkt: vasten – huh? De vastentijd – of veertigdagentijd – is de periode die aan het Paasfeest voorafgaat. Ooit werden de mensen die bij de kerk en het christelijk geloof wilden gaan horen in de vroege paasmorgen gedoopt. Op de grens van donker en licht. Voorafgaand aan dat diepsymbolische overgangsmoment hadden zij een voorbereidingstijd van soberheid en inkeer en werden zij ingewijd in de thema’s van het geloof. Veertig dagen lang. Naar het verhaal dat Jezus veertig dagen in de woestijn was voordat hij als rondtrekkende preker en genezer aan het werk ging.

Zo komen wij dus aan deze tijd. En bijzonder: het is ‘in’. Heel veel mensen beginnen de betekenis te zien om een periode te minderen. Kan van alles zijn: minder eten, uitgaan, social media. Het zingt rond. Gewoon een tijdje extra aandacht voor de ziel. Je maakt simpelweg een afspraak met jezelf (gelukkig zijn we van de kerkelijke regels af): zus en zo vul ik deze tijd in. Volgens mij doe jij dat met de ramadan. Ik heb de afspraak met mezelf gemaakt om geen propvolle agenda te willen hebben en elke dag te zorgen voor een moment van stilte. En ik besloot, tamelijk impulsief, om elke dag te beginnen met een tekstje over wat me op dat moment zo te binnen schiet. Het kleurt mijn dag, het zet de toon.

Meer minder. Om ruimte te maken voor… Nee, dat vul ik nu even niet in.

Meer info?
Deze column is gepubliceerd in het Hengelo’s Weekblad.