Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Beste Herman,
Zin in het nieuwe seizoen?

Wat zou ik graag zo luchtig mogelijk ‘tuurlijk’ op jouw vraag willen roepen. Maar de lichte zomerse luchtigheid kreeg mij de afgelopen maanden maar niet te pakken. Integendeel mag ik wel zeggen.

Misschien was het een beetje dom van me dat ik de struisvogeltruc niet heb toegepast: niks willen horen, niks willen zien. Maar ik zag en hoorde het wel : de gestrekte rechterarm en de nazi-vlaggen in Charlottesville VS, met bijpassend blank gebrul tegen joden, moslims en iedereen die ‘hier niet thuis hoort’.

Ik hoorde een president die na de gewelddadige dood van een tegendemonstrant volhoudt dat het geweld toch echt van twee kanten komt. Ik had niet gedacht dit ooit in ons ‘vrije westen’ mee te zullen maken. Nie wieder, toch?

En dan zo’n beeld van de gapende gaten in het landschap die onze weerman-onderzoeker aanwijst: kijk, zo hard gaat het nu met de opwarming. Een beeld dat onderstreept wordt door ongekende watervloeden in Zuid-Oost Azië en Texas. De juichende toon over onze economische cijfers klinkt schreeuwend vals naast zulke beelden.

Ik ervaar september altijd als een soort wacht-maand. Het is geen zomer meer, maar alles wacht op de komende temperatuurdaling, op heel die verandering van kleur naar grijstinten.

Ik prpbeer me te verzetten tegen de opkomende nevel van de somberte. Ik wil een mens van het verlangen zijn. En zeker geen struisvogel. Jij en ik, met alle mensen van goede wil in onze mooie stad, waar wachten we eigenlijk op om onze straat, buurt, stad, land en uiteindelijk de wereld dus een beetje mooier te maken dan vandaag?

Meer info?

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin