Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Beste Enis,
Zeg eens eerlijk, voel jij je af en toe al een tikje oud worden?

Ja, ja, ik weet waar je op doelt. Jij en ik stonden afgelopen week voor een klas studenten. Dat was op uitnodiging van hogeschool Windesheim in Zwolle. We spraken er over de uitdagingen van de interreligieuze dialoog. Ach, gewoon een ander woord voor het fatsoenlijk omgaan met elkaar, ongeacht in welke god je gelooft. Maar tegenwoordig is dat gesprek tussen godsdiensten niet meer zo eenvoudig. Er zijn opeens een heleboel pijnpunten tussen allerlei gelovige mensen. Ook tussen gelovigen en niet-gelovigen is het spannend.

Daar zaten we dan, in die klas. We waren zeker twee keer zo oud als de gemiddelde leeftijd van de studenten. Zij hadden vol, kleurrijk haar. Jij bent al grijs en ik aan de kalende hand. Zij hebben nog een hele toekomst voor zich. Wij zitten soms onbewust al terug te blikken op ons leven. En viel jou ook niet op dat de studenten gewoon hun laptops en smartphones gebruikten tijdens het gesprek met ons? Ja, de tijden veranderen!

Maar schijn bedriegt. Op die jonge lichamen zitten eigenlijk hele ouden hoofden. Die studenten hebben al veel gezien en veel gelezen. Ze denken helemaal niet in zwart-wit beelden zoals ‘volwassen’ mensen in de media. Ze stelden al vrij snel moeilijke, kritische vragen. Dat was toch wel een hele aangename ontdekking. Het komt wel goed met die studenten. En wij gaan, als het zo ver is, gewoon gebroederlijk achter de geraniums zitten.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin