Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Beste Herman,
‘Wij gaan dood’ is wel een heel naargeestige kop. Hoe kom je daarop?

Nee, ik ben niet depressief of zo. Laat het me even uitleggen. Ik mis iets in de maatschappelijke discussie over onze ouderen en hun inkomenspositie. Voorop gesteld: ik begrijp iedereen die zorgen heeft als haar/zijn inkomen met soms wel 10% achteruit gaat. En ik begrijp ook iedereen die ‘een zorgeloze oude dag’ wil hebben. Leven met het ‘zwitserlevengevoel’. Of zoiets. Maar nogmaals: ik mis iets  dat er volgens mij nogal toe doet. Dit dus: wij gaan dood. Vroeg of laat.

Laat ik haar mevrouw Alleman noemen. Op leeftijd zoals dat heet. Ongeneeslijk ziek. Ik zit bij haar bed. ‘Hoe kijkt u naar wat komen gaat?’ vraag ik haar. Nee, bang is ze niet. ‘Als het zover is, haalt God me op’ zegt ze. Heerlijk vertrouwen. En ze vertelt over haar leven. Vol dankbaarheid over wat haar gegeven is. Het leven met haar man, haar kinderen, al die goede zorg, al die lieve mensen om haar heen. We praten er over door. Liefde, dat bleek het allerbelangrijkste. Geen woord over haar vermogen, inkomen, geld, spullen. In het licht van de dood bleek dat allemaal totaal weg te vallen tegenover dat ene tussen mensen: liefde.

Sterk als de dood is de liefde, schrijft de Hooglieddichter. En zo is het.

Meer info?
Hengelo’s Weekblad – Wegener media
Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin