De discussie over de kleur van zwarte piet moet maar eens afgelopen zijn.

Beste Enis,
Krijg jij het al benauwd van het Sinterklaasfeest?

Ah, je verwijst natuurlijk naar de discussie over de kleur van zwarte piet. Eerlijk gezegd ben ik wel klaar met die discussie, maar niet om de reden die je misschien zou denken. Ik ben er klaar mee dat sommige mensen niet willen begrijpen dat zwarte piet een koloniaal figuur is. Zwarte piet is historisch gezien een figuur die verwijst naar grote misstanden, slavernij, uitbuiting en discriminatie. Het heeft niets te maken met een kinderfeest.

Het maakt een kind helemaal niets uit of piet zwart is, of wit, of een andere kleur heeft. Ik heb het bij mijn eigen kinderen geprobeerd en het is in de wereld van kinderen geen issue. Die denken alleen aan pepernoten, aan lekkere snoep en aan mensen die je huis overhoop komen halen. Zwarte piet is een volwassen mensen probleem. Onder de hele discussie zit namelijk een ander probleem: de vraag naar de Nederlandse identiteit. Mensen voelen wel dat de samenleving stukje bij beetje aan het veranderen is. Daar kun je angstig van worden, onrustig zelfs, maar dat is dan niet een reden om misstanden uit de Nederlandse geschiedenis in stand te houden.

Zwarte kinderen, hun ouders, mensen die generaties lang zijn uitgebuit, hebben recht op respect en erkenning. Hebben voorstanders dan geen recht op erkenning? Nee, want discriminatie en slavernij kun je niet afdoen als een ‘mening’ die gelijk staat aan vrijheid en gelijkheid. Voor dat laatste kom je op, samen en in gesprek. En als dat betekent dat de kleur van piet niet meer zwart is, maar wit, geel of groen, dan heb je niet een knieval gemaakt, maar ben je opgestaan voor iets dat groter is dan ons allemaal: gelijkwaardigheid. Als ik het al benauwd krijg van het Sinterklaasfeest, dan is het dus van de groep mensen die niet meer wil opstaan voor dit principe.

Deze column is gepubliceerd in het Hengelo’s Weekblad.